Adventures of Paint the Planet!

Adventures of Paint the Planet!

Dit is het weblog van Harald en Inge, die al schilderend de wereld meer kleur geven.

Gewapend met een kwast, potloden en papier gaan wij op pad, ruilen onze werken tegen de leukste plekken om te logeren en ontmoeten de meest bijzondere mensen. Volg onze avonturen via dit weblog of via onze website.

For English visitors, we advise you to find us on Facebook for our latest updates.

11 - Terug naar de zonsondergang

Norway 2012Posted by Inge 08 Jul, 2012 16:02:20

Ons bezoek aan de boerderij in Stiklestad vormde voor ons op twee manieren een keerpunt. Niet alleen was dit het meest noordelijke punt van onze reis (voor de detaillisten onder u: 63.8º noorderlengte, dat is nog noordelijker dan de hoofdstad van Alaska…), ook is het inmiddels 21 juni geweest. Oftewel: vanaf nu worden de nachten steeds minder licht, totdat het in Denemarken straks weer echter donker wordt ’s nachts…

De reis naar het noorden hebben we vooral langs de westkust gereden; terug naar het zuiden rijden we door het binnenland. En dat hebben we gemerkt! Langs de Zweedse grens bevinden zich grote natuur- en bosgebieden, en dus terwijl Inge nietsvermoedend rondrijdt over een ijzige hoogvlakte, begint Harald ineens te joelen.
“Dieren! Daar, langs de weg! Terug!”

We keren om, en zien een eindje van de weg een groep witte herten tussen de sneeuw: rendieren!!! Zodra we uitstappen, slaan ze echter op de vlucht. Harald zet nog wel met een omtrekkende beweging de achtervolging in, maar kan ze niet meer inhalen. Ze heten immers niet voor niets RENdieren… Verderop komen we echter nog een paar kuddes tegen, waarvan er eentje met kalfjes en al de weg oversteekt. Rendieren zijn ook in Noorwegen tamelijk zeldzaam, dus we kunnen ons geluk niet op! Het meest voorkomende wild is trouwens het hypothetische eland. Dit dier is zeer wijd verspreid in heel Noorwegen, getuige de waarschuwingsbordjes die je overal om de paar kilometer tegenkomt. Let wel: het is een puur hypothetisch dier – wij zijn hem in ieder geval nergens tegengekomen (en Inge heeft echt heel goed gekeken!). Later hoorden we dat hij vooral rondscharrelt in de schemering, en tja… die begint hier pas weer in juli, en daar kunnen we moeilijk op wachten…

Onderweg naar het zuiden zijn we gestopt in Røros, een mijnstadje uit de 18e eeuw met Unesco-status. Tussen de enorme bergen slak (restproduct uit de smeltovens) zijn mijnwerkershuisjes gebouwd; al wandelend waanden we ons in een andere eeuw.

Daarna zijn we naar Rondane gegaan, het oudste nationale park van Noorwegen. Een enorm toendragebied, met een paar van de hoogste bergen van het land (tot 2200m), erg veel mos en water en verder eigenlijk helemaal niets. En dat vonden we echt geweldig! ;) We hebben onze auto in een inham bij een meertje geparkeerd, hebben deze plek omgedoopt tot de meest primitieve campingplek van de reis en hebben daar overnacht. Ongelofelijk! Het was er zo sereen dat de stilte haast zoemde in je oren. Of misschien waren dat de muggen… ;) Onze laatste nacht in de Noorse natuur was dus super spectaculair, ook al gebeurde er eigenlijk helemaal niets. Heerlijk toch?

De volgende dag werden we verwacht bij Winfried in de buurt van Oslo. Winfried is een actief ambassadeur van Couchsurfing, en had ons uitgenodigd omdat hij heel graag een portrettekening van Inge wilde krijgen. De afgelopen jaren heeft hij namelijk twee semi-permanente mini-surfertjes te gast gehad, kinderen van goede vrienden van hem, die veel tijd bij hem hebben doorgebracht. Nu de jongens gaan verhuizen, zal hij ze minder zien en dus wilde hij ze als afscheid een portret geven van hen drieën. Een bijzonder verhaal, dus was Inge thuis enthousiast aan het werk gegaan. Bij aankomst bleek dat uitgerekend tijdens ons verblijf de jongens aan het verhuizen waren, en dat het afscheid zou samenvallen met onze overnachting. Zo waren we dus aanwezig bij de overhandiging van de tekening aan de jongens. Een bijzonder moment, dat ons weer even deed bedenken waarom we ook alweer bedacht hadden om op deze manier te willen reizen. Niet omdat het goedkoop is om gratis te kunnen overnachten, maar omdat je met het geven van een persoonlijk aandenken iets van waarde kunt achterlaten dat nog lang na ons vertrek gekoesterd zal worden. We krijgen vaak opmerkingen dat we met de werken die we maken veel geld zouden kunnen verdienen, maar het zijn deze momenten die ons pas echt ‘rijk’ maken.

Volgende keer in de reisverslagen van Paint the Planet: de laatste update van Noorwegen, waarbij we belanden op een paradijselijke plek en wakker worden aan een privéstrand…

  • Comments(2)//weblog.painttheplanet.nl/#post11