Ons reisproject brengt ons op de meest wonderlijke plaatsen, bij steeds weer andere hosts. Van Beierse pensionhouders tot Amerikaanse fotografen en van houthakkers in Alabama tot horlogemakers in Zwitserland. Maar één ding hebben zij meestal gemeen: op het moment dat wij bij hen aanbellen, zijn ze voor ons volslagen vreemden.

Onze laatste host in Noorwegen vormde een uitzondering op deze regel. Vorig jaar oktober leidde Inge een groep Noren rond door Amersfoort en leerde daarbij hun reisleidster Anne Kristin kennen. Omdat we al van plan waren om dit jaar zelf die kant op te gaan, raakte Inge met haar aan de praat over mogelijke locaties in Noorwegen die we echt zouden moeten bezoeken. Zonder ons project te kennen, nodigde Anne Kristin ons vervolgens uit om bij haar te komen logeren in Kristiansand. Heel praktisch, want dat is een van de havens waar je de boot terug naar Denemarken kunt nemen. Zo spraken we dus af om haar en haar man Gregor te komen bezoeken aan het einde van de reis.
Gedurende het afgelopen jaar werd de uitnodiging echter steeds aantrekkelijker. Niet alleen wilde ze ons graag weer zien, ze wilde ons ook voorstellen aan haar collega’s van het reisbureau. Handig voor het netwerk van de stadsgids, zeg maar. Vervolgens werden we per mail voorgesteld aan een van die collega’s, Janet, en vanaf dat moment ontspoorde de genereuze uitnodiging buiten proporties. Niet alleen wilde Janet ons graag ontmoeten, ze wilde ons ook graag laten logeren in het huisje van een vriendin van haar. Dat stond aan het water. Aan de Noorse kust. Met een stukje privéstrand. En een boottochtje voor ons organiseren. En een maaltijd. Maar alleen als het paste in ons drukke reisschema. We hoeven jullie niet uit te leggen dat we er geen bezwaren tegen hadden, en terugmailden dat we er wel een gaatje voor konden vinden. :)
We begonnen ons al bijna verbijsterd af te vragen of de Noorse gastvrijheid dan werkelijk grenzeloos was, toen de ware reden van al deze gunsten tevoorschijn kwam. Janet en co waren bezig met de organisatie van een reisje naar Nederland in 2013, en waren door Anne Kristin zo enthousiast gemaakt over Amersfoort, dat ze daar graag wilden overnachten. Vier dagen lang, met zo’n 25 vrienden. En daarover wilden ze heel graag met Mevrouw de Stadsgids van gedachten wisselen. Nou, prima hoor! Zet Inge maar met een wijntje in het zonnetje op een boot, dan wil ze best met jullie meedenken! :)

Zo reden we dus voor onze laatste dagen naar Kristiansand. Eerst zouden we bij Anne Kristin en haar man komen eten. Inge had Anne Kristin tijdens haar bezoek aan Amersfoort een beetje leren kennen als een erg nette, gestructureerde reisleidster, en dus trokken we beiden onze meest schone kleding uit de camperette, kamden ons haar nog even en parkeerden voor de deur van haar mooie huis in een van de betere buitenwijken van de stad. Dat was echter totaal niet nodig geweest. Niet alleen waren Anne Kristin en Gregor op dat moment aan het verbouwen en liepen bouwvakkers druk in de rondte door het huis waar het isolatiemateriaal uit de muren naar beneden hing, ook waren zij net 3 uur geleden terug gekomen van hun vakantie en hadden de kinderen van 2,5 en 4 jaar de gelegenheid aangegrepen om zich opnieuw vertrouwd te maken met hun zo gemiste speelgoed door het over het gehele huis te verspreiden. Tel daar de vakantiebagage, losse bedrading en in de haast gehaalde boodschappen bij op en je weet dat we ons geen zorgen hadden hoeven maken over ons vakantiekloffie. :) Midden in deze waanzin was Anne Kristin ontzettend blij om ons weer te zien, vond het heel leuk dat we gekomen waren en presteerde het om binnen no-time een barbecuemaaltijd op tafel te toveren. Diep respect!
Blog image
Blog image Na het eten reden we eerst naar Janet, die ons mee zou nemen naar het huisje van haar vriendin. Janet bleek Amerikaanse roots te hebben, en Inge kon gelijk al niet meer stuk toen ze de locatie van de foto in de keuken van Janet herkende (Ruby Beach, bij Seattle in de buurt – it does pay off to travel a lot!). Ook de camperette werd uitvoerig bejubeld, waarna we naar het strandhuisje reden en werden voorgesteld aan Kristin, de eigenaresse van de tuin waarin het huisje zich bevond.

En wat voor huisje! Compleet met keukentje, toilet en knusse slaapzolder, terras aan zee bij de rotsen.
“Nou, slaap lekker, we zijn hier morgen om 16.00 uur om te gaan varen. Lusten jullie garnalen en krab? Mooi, dan eten we dat morgen! Doeg!”
We keken elkaar aan. Dit was werkelijk te mooi om waar te zijn.
“Waarschijnlijk moet ik hier volgend jaar heel hard voor werken, maar dat zien we dan wel weer.”
Blog image
De volgende dag hebben we heerlijk genoten van een rustige ochtend aan het water, ontbijt op het terras, pootje baden in het ijskoude water, musjes / meeuwen / zwanen voeren, tot Anne Kristin ons kwam halen om wat van de stad en haar kantoor te laten zien. Een vreemde gewaarwording, want Inge was nog nooit ergens voorgesteld als ‘ons contact in Amersfoort’ ;)
Weer terug bij ‘ons huisje’ was het inmiddels tijd geworden voor het boottochtje en liepen er allemaal mensen heen en weer over ‘ons terras’ – heel vreemd! ;) De boottocht door het scherengebied met allemaal kleine eilandjes en rode huisjes was prachtig, en daarna stond er een geweldig buffet klaar met verse schaaldieren. Hmmm!!!

Inge werd in de hoek van de reisplanners geplant en heeft tijdens het eten een programma van 4 dagen in de regio Amersfoort bij elkaar verzonnen. Dat harde werken viel dus gelukkig mee, zeker aangezien achteraf bij thuiskomst bleek dat ze Mevrouw de Stadsgids gewoon voor 4 dagen reisbegeleiding willen inhuren, waardoor deze in april 2013 maar 4 dagen hoeft te werken om genoeg te verdienen voor de hele maand! ;)
Met de buikjes rond gegeten en met leuk werk in het verschiet hebben we die avond nog laat buiten zitten genieten van het prachtige uitzicht en de schemernacht, onze laatste in Noorwegen. Blog image
De dag daarna hebben we onze spullen ingepakt en afscheid genomen, van het huisje, van onze oude en nieuwe vrienden in Kristiansand en van Noorwegen, met de belofte om zeker een keer terug te komen. Reisleidster Anne Kristin had nog zoveel dingen bedacht om te gaan bekijken dat we nog wel een week hadden kunnen blijven. Maar ja, de boot was geboekt en dus gingen wij terug naar Denemarken, Duitsland en naar huis. Maar niet voordat we in Duitsland hadden gedaan waar we al sinds aankomst in het onbetaalbare Noorwegen naar uit hadden gekeken: op een terrasje gaan zitten voor een grote schnitzel met friet en bier en een reuze ijshoorn van de Italiaan. Noorwegen – tot de volgende keer!
Blog image

Wil je meer foto's zien? Kijk dan op onze online Gallery.
http://photo.painttheplanet.nl/
Hier vind je niet alleen de reisfoto's, maar ook de werken die we voor al onze hosts gemaakt hebben!
Blog image